Witaj. Nie wiem co Cię tu sprowadza i dlaczego czujesz się właśnie w ten sposób. Uwierz mi jednak, że tam obok Ciebie jest osoba, która chętnie z Tobą porozmawia i będzie lepiej... naprawdę tak się da!

Oddychaj

Oddychanie jest bardzo ważne. Postanowiłam usiąść i pooddychać.
Wyjść na świeże powietrze. Na tyle świeże na ile się da. Na balkon, na pomost, na plażę.
Spojrzeć w niebo, na wodę i oddychać. Nie myśleć. Wsłuchać się w melodię duszy i tańczyć.

Sens

Wędrowali. Szli bardzo długo, aż udało im się znaleźć w miejscu przedziwnym. Miejscu, które wydawałoby się powinno zawierać odpowiedzi na wszystkie pytania mieszkające w ich głowach. Podeszli do ścian. Zaczęli pisać. Pisali jak opętani wszystko o czym nie mieli pojęcia. Pisali pytania, na które odpowiedzi mieli poznać po wejściu do środka. Szukali drzwi, lecz były zamknięte. Słyszeli, że tylko nie liczni znaleźli się w środku.
Stanęli w kręgu i każdy z nich myślał, że odnalazł inne wejście. Każdy z nich stał przed małą szczeliną, która wydawała się ukazywać wszystkie odpowiedzi. Jeden próbował zachęcić innych do spojrzenia z jego perspektywy i ujrzenia jakże pięknego sensu. Inni jednak nie wierzyli albo rzucali oskarżeniami, iż obserwuje on zwykły malunek.
Każdy widział własną prawdę i nie chciał dopuścić innych spojrzeń. Jakże smutno obserwowało mi się ich wszystkich z góry patrząc jak nie są wstanie objąć całego wnętrza i cieszą się małymi skrawkami, które połączone w całość dałyby im prawdziwy sens istnienia.

Najprawdopodobniej nie jestem we właściwym miejscu. Mam zły czas żeby się tu znajdować.
Poszukuję dalej i wkrótce moja wędrówka nie będzie już tylko chodzeniem w kółko. A przynajmniej taką mam nadzieję.

Pędzę. Lecę. Biegnę.
Śpieszę się by wykonać wszystkie czynności, które muszę. Wszystkie czynności, które wziąłem na swoje barki. Wszystkie zadania, które mi zadano. Wszelkie prośby i obietnice, które zobowiązałem się spełnić.
Pędzę.
Biegnę tak szybko jak tylko mogę. Jak tylko się da. Nie chce pozostać w tyle. Lecę. Upadam.
Upadłem.

Czas się podnieść. Nabieram prędkości. Lecę Pędzę. Biegnę.
Potykam się.
Upadam.

i tak w kółko. Ciągle od nowa. Ciągle z takim samym skutkiem.
Kiedyś zrozumiem, dlaczego upadam, ale na razie... lecę ;)

Moim problemem nie jesteś ty.
Moim problemem są ludzie dookoła mnie, którzy próbują mówić mi co mam myśleć. Ja już nie chce myśleć chcę tylko czuć. Nie wiem co to dla nas oznacza.
Nie znam Cię na tyle ile bym chciała. Nie na tyle by móc nas bronić. Zachowujesz się dziwnie i nieswojo odkąd spojrzeliśmy na siebie inaczej. Nie mogę jak zawsze rozmawiać o wszystkim. Zamiast tego czuję mur i barierę. Mam wrażenie, że to ty ją stawiasz. Ale nie wiem, nie widzę, możliwe że to też moja sprawka.
Jak mam się dowiedzieć czy to nie ma sensu jeśli prawie się nie spotykamy? Jak mam podjąć decyzje czy jakieś działanie jeśli ciężko mi powiedzieć, że dobrze się znamy?

Mówią, że powinniśmy się otaczać lepszymi od siebie by dążyć do równego poziomu. Jak będziesz miał przy sobie "lepszych" ludzi będą Cię motywowali do rozwoju.
Czasami jednak potrafią być blokadą.
Blokują twój rozwój, bo są lepsi i nie dają Ci się wykazać. Nie masz możliwości swobody, prób i błędów. Wyręczają Cię by osiągnąć lepszy efekt i zdobyć lepsze korzyści dla grupy, a Ty z boku patrzysz i zastanawiasz się jak sprawdziłbyś się w danym zadaniu.

"Jak utknęłam w wyobraźni"

Myślę, że potrzebna mi przerwa. Za dużo boźdzców w około i za dużo szczęścia i by móc się nim naprawdę cieszyć. Prawie nie ma problemów, więc głowa stwarza je sama.
Bo jest ZA DOBRZE. Bo prawie nauczyłaś się kochać wszystkich obok i tych bliskich i tych oddalonych o ocenay i góry przemyśleń i zdań. Bo małe rzeczy faktycznie dają radość. Bo wszystko jest, jak z bajki.                                                            jak z bajki
Tu właśnie pojawia się problem. Życie w rzeczywistości stało się przewidywalne jak typowa komedia romantyczna. Jak zwykły film oparty na prostym schemacie, który każdy widz jest w stanie zauważyć.
POWTARZALNOŚĆ i SPONTANICZNOŚĆ
To co się dzieje jest oczywiste. Powtarzalne. Nic nie zaskakuje. Potrzeba czegoś niespodziewanego rośnie z każdą chwilą. Nie jest dobrze, bo nie wiesz co się dzieje. Nie wiesz czego chcesz ani czego potrzebujesz. Nie chcesz posłuchać tego głosu, który w trakcie wykonywania dokładnie środkowego zadania z grafiku mówi: zrób coś INNEGO. To na co faktycznie masz ochotę. Nie udawaj, że wysztko jest w porządku. Zastanów się jak zmienić to poczucie, że wszystko stoi w miejscu i nikomu nie możesz w 100% zaufać.

Zapisane słowa stały się drzwiami do mojego zamkniętego wyimaginowanego wszechświata. Zamknięta we własnej świadomości, zapomniałam jak się żyje w rzeczywistości, by czerpać z niej radość.

Walka z rzeczywistością to gra o wszystko.
To co myślisz.
To co robisz
To co czujesz.
Kontra to co powinieneś myśleć, robić i czuć.
Walczysz.
W głowie milion ledwo rozpoczętych wątków chcących wyjść na zewnątrz by ukazać się światu. Być może nigdy nie zostaną dokończone inaczej niż oczami wyobraźni. Ale tak jest lepiej.
Przynajmniej narazie...

Nowy rok, zmienna ja.

Wszystko zmienia się w ułamku sekundy. Nasze myśli, poglądy i emocje. Każde wspomnienie zostaje obejrzane z lekko innej perspektywy. Wiemy więcej. Znamy sie lepiej. Łatwiej nam odczuwać. Lub zupełnie odwrotnie.
Czasem coś co nie miało sensu nabiera go razem z tępem życia. Tępem, które ciągle rośnie i czeka tylko na przeszkodę, która je zatrzyma.

Nowy rok, nowa ja.
Nowy rok stara ja.
Czy rzeczywiście kolejny kalendarz gregoriański oznacza coś nowego? Czy po nocy, podczas której oczekuje się północy, mogą zajść zmiany tak wielkie i tak niesamowite, że nie jesteśmy sobie w stanie tego wyobraźić?

Zmiany zachodzą codziennie bezwzględu na datę. Z każdym dniem stajemy się innymi, bardziej dojrzałymi ludźmi. Codziennie czegoś się uczymy. Wyciągamy wnioski. Dyskutujemy. Myślimy.

"Głupota nie zwalnia od myślenia"
Kalendarz nie zmusza do zmian. Robi to czas.