Siedziałam na krześle i wykonywałam ćwiczenia z biologii. Nagle zgasły wszystkie światła i wyłączył się mój komputer. Próbowałam się rozejrzeć, ale było zbyt ciemno. Usłyszałam reakcje mojej mamy na to, że wysiadł prąd - O! Złapałam za telefon, włączyłam opcje latarki i ruszyłam w stronę mamy szukającej zapałek. Zapaliłyśmy świeczki w pokoju mojej siostry i w dużym pokoju. Moja mama zmartwiła się, że nie włączą prądu, a jej ulubiony program się zacznie! Jak by nie było ważniejszych powodów! Wróciłam do swojego pokoju by kończyć odrabiać pracę domową. Moi rodzice poszli do pokoju i patrzyli na falę zapalających się świateł, aż do naszego mieszkania :)

Wszyscy na tym świecie są szaleni.

- Ale ja nie chciałabym mieć do czynienia z wariatami - rzekła Alicja.
- O, na to nie ma już rady - odparł Kot. - Wszyscy mamy tutaj bzika. Ja mam bzika, ty masz bzika.
- Skąd może pan wiedzieć, że ja mam bzika? - zapytała Alicja.
- Musisz mieć. Inaczej nie przyszłabyś tutaj.

Lewis Carroll - Alicja w Krainie Czarów ...

Kornelia

Kornelia kucała koło swojego przyjaciela i głaskała go po główce. Ten ćwierknął do niej i usiadł jej na ramieniu. Ona wstała i powędrowała w stronę starego opuszczonego domu, gdzie mieszkała kiedyś jej babcia. Teraz już jej tam nie było. Tak samo jak taty. Oboje odeszli w jednym kierunku. Do grobu. Zginęli w wypadku, który wydarzył się kilka lat wcześniej.  Wracając jednak do Korneli i jej przyjaciela drozda - szli do opuszczonego domu. Kornelia zostawiła tam plecak z książkami. Podeszła do furtki, złapała za gałkę i przekręciła. Weszła do ogrodu, którego czasy świetności minęły już dawno. Jedynie kępa chabrów bławatków ciągle się trzymała. Babcia Korneli mówiła, że symbolizują one jedyne szczęście. Na samym środku ogrodu znajdowała się ściana rozpoczynająca dom. Tylko, że ten dom również czasy świetności miał za sobą. Został sprzedany mamie Korneli – Julii. Nadawał się jednak do rozbiórki, a to przecież też kosztuje. Pani Julia jednakże wielu pieniędzy nie miała. Ledwo co wystarczało na rachunki, kredyty, pożywienie i ubrania. Dziewczyna złapała plecak i założyła go na plecy. Wyszła z parceli i zaczęła się kierować w stronę ulicy Bagiennej, gdzie znajdowała się stara kamienica, w której mieszkała. Drozda zostawiła przy drzewie, ale ten nie chciał jej opuszczać. Widział, że nie jest specjalnie wesoła i chciał jej pomóc. Zaczął latać dookoła niej i ćwierkać żarty. Kornelia rozumiała, że chce ją rozweselić, więc się uśmiechnęła. Ptak jednak nie przestawał. W pewnym momencie zauważył idącego Juliana, więc usunął się z widoku. Dziewczyna zaczęła się rozglądać gdzie poleciał, lecz wtedy, nieoczekiwanie wpadła na chłopaka mówiącego do niej –Cześć, i oboje się wywrócili.

- Wybacz nie chciałam…

- Nic się nie stało – Julian uśmiechnął się do niej – Co tam u ciebie?

- A nic – odpowiedziała dziewczyna i odeszła od niego.

Otworzyła drzwi od klatki i wspięła się na siódme piętro kamienicy.